"కాఫీ విత్ కొత్తపాళీ"...

ఎన్నాళ్లుగానో అనుకొన్న భేటీ ఈనాటికి కుదిరింది. మొట్టమొదటి సారి 'కొత్తపాళీ' అన్న పేరు కొత్తగా విన్న రోజుల్లో ఎవరీయన? అన్న ప్రశ్న చాన్నాళ్లు ఓ మిస్టరీలా, విడిపోని చిక్కుముడిలా ఉండేది. బ్లాగులో చిత్రం చూసి అల్లసాని వారిలా పెద్దాయన ఏమో అనుకొన్నాను. మొదటి సారి ఆయన ఛాయాచిత్రం చూశాక మరీ పెద్దాయన కాదు కానీ, నడివయస్కుడే అనుకొన్నాను. కానీ ప్రత్యక్షంగా చూశాక నేనే మధ్యవయస్కుణ్ణి అనుకొంటూంటే ఈయనేంటి కుర్రాడిలా ఇంత చలాకీగా ఉన్నాడని ఆశ్చర్యపోవడం నా వంతయ్యింది.

సంగీత, సాహిత్య ఆస్వాదనే కాకుండా స్వతహాగా నిత్య నృత్య విద్యార్థి అయిన నాశీ గారు ఈ మధ్య సునీల్ సిక్స్ ప్యాక్ చూసి కాస్త వ్యాయామం, కసరత్తు చేసేలాగుంది అనుకొన్నాను. మొత్తానికి క్రిసెంట్ సిటీలో చంద్రశేఖరుని దర్శనం జరిగినంత సంబరపడ్డాను. అదీ సతీసమేతంగా రావడం మరింత ముదావహం.ఇద్దరితో ఎన్నో కబుర్లు, తర్వాత జాక్సన్ బ్రూవరీలో విందుతో ఎంతో పసందుగా గడచింది ఆ సాయంత్రం.

ఈ ఉదయం మళ్లీ కెఫెలో కాఫీ తాగుతూ ముచ్చట్లలో పడ్డాం. కథల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు ఎన్నో ఆణిముత్యాల్లాంటి మాటలు చెప్పారు, ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే వాటిని రికార్డు చేయాల్సింది అనిపించింది, కానీ ఆ క్షణంలో మైమరచి వింటూ ఆ విషయమే మరచిపోయాను. బ్లాగులు, కథలు, సినిమాలు, పుస్తకాలు అలా అలా మాట్లాడుతూ సమయమే తెలియలేదు. చివరగా వీడ్కోలు చెప్పేప్పుడు, చిన్నప్పుడు ఇంటికి ఎవరైనా బంధువులు వస్తే...వాళ్లు వెళ్లిపోయేటప్పుడు ఏదో తెలీని బాధ కలిగేది, అలాంటి బాధ...వెలితి మళ్లీ అనుభవంలోకి వచ్చింది. 'ప్రతి వీడ్కోలు మరో కలయికకు నాంది' అని మనస్సుకు నచ్చచెప్పుకొని మా ఊరి దారి పట్టాను.

తెల్ల కాగితం.

అర్ధరాత్రి...ఊరంతా గాఢనిద్రలో ఉంది. కలెక్టరాఫీసుకి కూతవేటు దూరంలోనే స్మశానం. ఆ పక్కగా ఖాళీ వీధుల్ని వెలుతురుతో నింపుతున్న విద్యుద్దీపాలు. ఆ స్మశానానికి ఎదురుగా ఓ చిన్న గుడిసె. దాని ముందు, ఓ వీధి దీపం కింద చాప పై కూర్చొని దీక్షగా చదువుతూన్న సిద్ధయ్య. రేపొద్దున ఉన్న క్లాసు టెస్టులో ఫస్టు రావడానికి ఈ ఆత్రమంతా. చేతిలో ఉన్న పుస్తకంలోని కాగితాలు చల్లగా వీస్తున్న వేసవి గాలికి రెపరెపలాడుతున్నాయి. అలా చదువుతూ చదువుతూ ఆ చల్లగాలికి అలాగే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

సిద్ధయ్య వాళ్ల నాన్న ఊరూరు తిరుగుతూ పాత సామాన్లు కొని-అమ్మే ఓ చిరు వ్యాపారి. తెల్లవారగానే సైకిలేసుకొని అనంతపురం నుంచి బయలుదేరి, చుట్టుపక్కల ఉన్న పల్లెలు, కాలనీలు అన్నీ తిరుగుతూ పాకం పప్పుకో, పదీ పరక్కో ఇళ్లలో మూలన పడున్న పాత సామానునంతా కొంటూ ఉంటాడు. అలా కొన్న సామానునంతా తన సైకిలుకు తగిలించుకొన్న బుట్టలో వేసుకొని మరో ఊరి దారి పడుతూంటాడు. వారం దాటాక ఓ రోజు గుజరీ కొట్టుకు వెళ్లి తూకం లెక్కన ఆ సామానంతా అమ్మి ఆ వారానికి సరిపడా సొమ్ము సంపాదించుకొంటాడు. ఏదైనా ఒకరోజు జబ్బు పడ్డాడో ఇక ఆ వారం గడవడం కష్టం, అలా జీవితాన్ని నెట్టుకొస్తున్నాడు దస్తగిరి.

దస్తగిరికి తన కొడుకును బాగా చదివించాలని పెద్ద ఆశ. తన గుడిసె ముందుగా పెద్దకారులో వెళ్లే కలెకటేరుని చూసినప్పుడల్లా తన కొడుకునీ అంత వాన్ని చేయాలనే పెద్ద ఆశ. అందుకే తనకు సాయపడ్డానికి వాడి ఈడు జతగాళ్లలాగా మెకానిక్ పనికి వెళతానన్నా వద్దని స్కూలుకి పంపుతున్నాడు. ఉన్న దాంట్లో ఏదో కొంత మిగిల్చి వాడి చదువుకు ఖర్చు పెడుతున్నాడు. కానీ ఏ దానికి ఖర్చు పెట్టినా, రాసుకొనే నోటుబుక్కులకు పైసా తీయడు దస్తగిరి.

తన వ్యాపారంలో అక్కడా ఇక్కడా రోజూ ఒక పుస్తకమో, కొన్ని కట్టకట్టిన కాగితాలో దొరుకుతూ ఉంటాయి. అందులో ఖాళీగా మిగిలిపోయిన కాగితాలు చాలా ఉంటాయి. ప్రతి వారమూ గుజరీ సేటుకి అమ్మే ముందు ప్రతి పుస్తకాన్నీ దీక్షగా పేజీ పేజీ తిప్పి చూసి, మిగిలిన ఆ ఖాళీ కాగితాల్ని చింపి ఓ పక్కన పెడుతూ ఉంటాడు. అలా పోగుపడిన కాగితాల్ని ఈనాడు పేపరునో, పాత సితారనో అట్టగా - వేసి సూది,దబ్బలంతో కుట్టి ఓ చక్కని పుస్తకం తయారు చేస్తాడు. అలా చేసి ఇచ్చిన పుస్తకాలతోనే సిద్ధయ్య చదువంతా సాగింది. ఫ్రీగా వస్తునప్పుడు కొత్త నోటుబుక్కలకని డబ్బు ఎందుకు తగలెయ్యాలనేది దస్తగిరి ఫిలాసఫీ.

కానీ సిద్ధయ్యకు తీరని కోరిక ఏదైనా ఉందంటే అది అప్పుడే కట్ట నుంచి తీసిన, లేపాక్షి నోటుబుక్కుని కొని, ఫెళఫెళలాడే ఆ తెల్లని కాగితాలను అటూ ఇటూ తిప్పి, గట్టిగా వాసన చూసి, మొదటి పేజీలో, కొత్త పెన్నుతో తన పేరు రాసుకొని మురిసి పోవాలని. ఎన్నాళ్లగానో ఆ కోరిక అలానే ఉండిపోయింది. ఆ పుస్తకం కంటే ఖరీదైన టెక్స్టుబుక్కుల్ని కొనిస్తాడు కానీ ఇంట్లో దొరికే తన పుస్తకాలను కాదని వాటికి డబ్బు తగలెయ్యడానికి ఎప్పుడూ ఒప్పుకోడు దస్తగిరి.

మరుసటి రోజు ఉదయం అనుకొన్నట్టే టెస్టులో ఫస్టు వచ్చాడు సిద్ధయ్య. తన సంతోషానికి అవధుల్లేకపోయింది. కారణం ఫస్టు రావడం కాదు. చేతిలో కొత్త పుస్తకం. ఆ రోజు ఏదో స్వచ్ఛంద సంస్థ వారు తన తరగతిలో ఉన్న పిల్లలందరికీ తలా ఒక కొత్త నోటు పుస్తకాన్ని, ఒక కొత్త రేనాల్డ్సు పెన్నుని ఇచ్చారు. స్కూలు గంట కొట్టగానే, ఆనందాన్ని పట్టలేక ఎగురుకుంటూ ఇంటికి బయలుదేరాడు. ఇంటికెళ్లి తన పేరును ఎంత జాగ్రత్తగా రాసుకోవాలో పదిసార్లు ఆలోచిస్తూ, తనలో తనే ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ పొంగిపోతున్నాడు.

ఇంతలో సరిగ్గా కలెక్టరాఫీసు ముందర గుమిగూడిన జనం. ఏమైఉంటుదబ్బా అనుకొంటూ ముందుకు వెళ్లి చూసాడు. రోడ్డు మధ్యలో శవం. ఓ పక్కగా పడి ఉన్న సైకిలు, చిందరవందరగా పాత సామాను. ప్రపంచమంతా గిర్రున తిరిగినట్లయ్యింది. " ఆ లారీ డ్రైవరు మిట్టమధ్యానం తప్పతాగినట్లున్నాడు. ఓ పక్కగా పోతున్న ఈ పెద్దాయనను అన్యాయంగా పొట్టన పెట్టుకొన్నాడు" అని ఎవరో శాపనార్థాలు పెడుతూంటే లీలగా వినిపిస్తోంది. చేతిలో ఉన్న బ్యాగు ఎప్పుడో జారిపోయింది. కొత్త పుస్తకంలోని తెల్ల కాగితం దస్తగరి రక్తంతో తడిసి ఎర్రగా మారుతోంది.

'కొత్తపాళీ'-'బూనృ'త్య విలాసంబెట్టిదనిన...

ఎవరీ కొత్తపాళీ? అన్నది, ఆయన బ్లాగ్లోకంలో మెఱుపులా దూసుకొచ్చినప్పటి నుంచీ నాకు సమాధానం దొరకని ప్రశ్నగానే మిగిలింది. ఈయన మనకన్నా చాలా పెద్దాయన, తెలుగు సాహిత్యం మీద మంచి అవగాహన ఉన్నాయన, బహుశా వేల్చేరు గారేమో అని రానారెని ప్రశ్నించడమూ జరిగింది. కానీ చివరికి శ్రీరాముడి దయ చేతను, నా పరిశోధన మూలంగానూ మన అభినవ బూన్(బ్లాగు బ్రౌణ్) దొర గారు దొరికారు. ఒకప్పటి ఈ బాపట్ల బ్రహ్మచారి గారే 'నాశి'గా రచ్చబండలోనూ, 'ఈమాట'లో ఎస్.నారాయణస్వామిగా ఎన్నో కథలను రాసిన రచయిత గానూ, ఈనాడు తెలుగు బ్లాగులను కొత్త పుంతలు తొక్కిస్తున్న 'కొత్తపాళీ'గానూ, ఫ్లికర్లో భరతనాట్య ప్రదర్శన చేస్తూన్న 'నాశిశాన్'గానూ, ఈ బహుముఖప్రజ్ఞాశాలి తన విశ్వరూపసందర్శనం కావించారు. మరి తెలుగు బ్లాగర్లందరూ ఒకరికొకరు ముఖపరిచయం లేకున్నా మన బ్లాగు చిత్రాల ద్వారా అందరికీ తెలుసు, కావున సభామర్యాద కాదేమో అని రాముడనుకొన్నా ధైర్యం చేసి ఈ విషయం బ్లాగుతున్నాను. ఇక చిత్రం 'సర్వజన' విభాగంలో ఉండడం వల్ల అందరూ చూసినా అభ్యంతరం లేదనుకొంటాను. అయినా నా తెంపరితనానికి ముందుగానే క్షమాపణలతో...