అర్ధరాత్రి...ఊరంతా గాఢనిద్రలో ఉంది. కలెక్టరాఫీసుకి కూతవేటు దూరంలోనే స్మశానం. ఆ పక్కగా ఖాళీ వీధుల్ని వెలుతురుతో నింపుతున్న విద్యుద్దీపాలు. ఆ స్మశానానికి ఎదురుగా ఓ చిన్న గుడిసె. దాని ముందు, ఓ వీధి దీపం కింద చాప పై కూర్చొని దీక్షగా చదువుతూన్న సిద్ధయ్య. రేపొద్దున ఉన్న క్లాసు టెస్టులో ఫస్టు రావడానికి ఈ ఆత్రమంతా. చేతిలో ఉన్న పుస్తకంలోని కాగితాలు చల్లగా వీస్తున్న వేసవి గాలికి రెపరెపలాడుతున్నాయి. అలా చదువుతూ చదువుతూ ఆ చల్లగాలికి అలాగే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
సిద్ధయ్య వాళ్ల నాన్న ఊరూరు తిరుగుతూ పాత సామాన్లు కొని-అమ్మే ఓ చిరు వ్యాపారి. తెల్లవారగానే సైకిలేసుకొని అనంతపురం నుంచి బయలుదేరి, చుట్టుపక్కల ఉన్న పల్లెలు, కాలనీలు అన్నీ తిరుగుతూ పాకం పప్పుకో, పదీ పరక్కో ఇళ్లలో మూలన పడున్న పాత సామానునంతా కొంటూ ఉంటాడు. అలా కొన్న సామానునంతా తన సైకిలుకు తగిలించుకొన్న బుట్టలో వేసుకొని మరో ఊరి దారి పడుతూంటాడు. వారం దాటాక ఓ రోజు గుజరీ కొట్టుకు వెళ్లి తూకం లెక్కన ఆ సామానంతా అమ్మి ఆ వారానికి సరిపడా సొమ్ము సంపాదించుకొంటాడు. ఏదైనా ఒకరోజు జబ్బు పడ్డాడో ఇక ఆ వారం గడవడం కష్టం, అలా జీవితాన్ని నెట్టుకొస్తున్నాడు దస్తగిరి.
దస్తగిరికి తన కొడుకును బాగా చదివించాలని పెద్ద ఆశ. తన గుడిసె ముందుగా పెద్దకారులో వెళ్లే కలెకటేరుని చూసినప్పుడల్లా తన కొడుకునీ అంత వాన్ని చేయాలనే పెద్ద ఆశ. అందుకే తనకు సాయపడ్డానికి వాడి ఈడు జతగాళ్లలాగా మెకానిక్ పనికి వెళతానన్నా వద్దని స్కూలుకి పంపుతున్నాడు. ఉన్న దాంట్లో ఏదో కొంత మిగిల్చి వాడి చదువుకు ఖర్చు పెడుతున్నాడు. కానీ ఏ దానికి ఖర్చు పెట్టినా, రాసుకొనే నోటుబుక్కులకు పైసా తీయడు దస్తగిరి.
తన వ్యాపారంలో అక్కడా ఇక్కడా రోజూ ఒక పుస్తకమో, కొన్ని కట్టకట్టిన కాగితాలో దొరుకుతూ ఉంటాయి. అందులో ఖాళీగా మిగిలిపోయిన కాగితాలు చాలా ఉంటాయి. ప్రతి వారమూ గుజరీ సేటుకి అమ్మే ముందు ప్రతి పుస్తకాన్నీ దీక్షగా పేజీ పేజీ తిప్పి చూసి, మిగిలిన ఆ ఖాళీ కాగితాల్ని చింపి ఓ పక్కన పెడుతూ ఉంటాడు. అలా పోగుపడిన కాగితాల్ని ఈనాడు పేపరునో, పాత సితారనో అట్టగా - వేసి సూది,దబ్బలంతో కుట్టి ఓ చక్కని పుస్తకం తయారు చేస్తాడు. అలా చేసి ఇచ్చిన పుస్తకాలతోనే సిద్ధయ్య చదువంతా సాగింది. ఫ్రీగా వస్తునప్పుడు కొత్త నోటుబుక్కలకని డబ్బు ఎందుకు తగలెయ్యాలనేది దస్తగిరి ఫిలాసఫీ.
కానీ సిద్ధయ్యకు తీరని కోరిక ఏదైనా ఉందంటే అది అప్పుడే కట్ట నుంచి తీసిన, లేపాక్షి నోటుబుక్కుని కొని, ఫెళఫెళలాడే ఆ తెల్లని కాగితాలను అటూ ఇటూ తిప్పి, గట్టిగా వాసన చూసి, మొదటి పేజీలో, కొత్త పెన్నుతో తన పేరు రాసుకొని మురిసి పోవాలని. ఎన్నాళ్లగానో ఆ కోరిక అలానే ఉండిపోయింది. ఆ పుస్తకం కంటే ఖరీదైన టెక్స్టుబుక్కుల్ని కొనిస్తాడు కానీ ఇంట్లో దొరికే తన పుస్తకాలను కాదని వాటికి డబ్బు తగలెయ్యడానికి ఎప్పుడూ ఒప్పుకోడు దస్తగిరి.
మరుసటి రోజు ఉదయం అనుకొన్నట్టే టెస్టులో ఫస్టు వచ్చాడు సిద్ధయ్య. తన సంతోషానికి అవధుల్లేకపోయింది. కారణం ఫస్టు రావడం కాదు. చేతిలో కొత్త పుస్తకం. ఆ రోజు ఏదో స్వచ్ఛంద సంస్థ వారు తన తరగతిలో ఉన్న పిల్లలందరికీ తలా ఒక కొత్త నోటు పుస్తకాన్ని, ఒక కొత్త రేనాల్డ్సు పెన్నుని ఇచ్చారు. స్కూలు గంట కొట్టగానే, ఆనందాన్ని పట్టలేక ఎగురుకుంటూ ఇంటికి బయలుదేరాడు. ఇంటికెళ్లి తన పేరును ఎంత జాగ్రత్తగా రాసుకోవాలో పదిసార్లు ఆలోచిస్తూ, తనలో తనే ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుకుంటూ పొంగిపోతున్నాడు.
ఇంతలో సరిగ్గా కలెక్టరాఫీసు ముందర గుమిగూడిన జనం. ఏమైఉంటుదబ్బా అనుకొంటూ ముందుకు వెళ్లి చూసాడు. రోడ్డు మధ్యలో శవం. ఓ పక్కగా పడి ఉన్న సైకిలు, చిందరవందరగా పాత సామాను. ప్రపంచమంతా గిర్రున తిరిగినట్లయ్యింది. " ఆ లారీ డ్రైవరు మిట్టమధ్యానం తప్పతాగినట్లున్నాడు. ఓ పక్కగా పోతున్న ఈ పెద్దాయనను అన్యాయంగా పొట్టన పెట్టుకొన్నాడు" అని ఎవరో శాపనార్థాలు పెడుతూంటే లీలగా వినిపిస్తోంది. చేతిలో ఉన్న బ్యాగు ఎప్పుడో జారిపోయింది. కొత్త పుస్తకంలోని తెల్ల కాగితం దస్తగరి రక్తంతో తడిసి ఎర్రగా మారుతోంది.